EFE İBİŞ

Güzel gülerdim ben, severdin gülüşümü Severdin gülüşümün sende ki yankısını Ben gülerken nerden bilecektin ki, sesimin tınısında yatan çaresizliği Duymazdın sen Duysan bile anlayamazdın gülüşümdeki sessiz çığlıkları Aklımdan çıkmıyor şimdi gözlerin Gözlerinde derin bir mana Sözlerin kulağımda çınlıyor bazen Ve ara ara sesin yankılanıyor kulaklarımda Biz, seninle ben! Çölde bir baha gibi parlardık diz dizeyken Ansızın yükselen sesin vardı bir de Kızardım sana ama belli etmezdim Mutluluğunu gizleyemezdin ki sen... Sonbahar gecelerinde eksik olmazdı güz yağmuru Seninle ben, yani biz olmuşken Ve el eleyken... Ve ben Kış günlerini iple çekerdim senin için! Kar yağınca bir başka bakardı gözlerin İçimi titreten soğuğa meydan okurdum Sen yanımdayken! Sensizliği hiç hesaba katmadım Montumla, şapkam ve atkımla üşümem bundandır Sensizliğimdendir soğuktan titremem… Sırtımda yükün ağır sevgilim, taşıyamam! Sensizlik ayazı savurdu Sensizlik fırtınasında kayboldum ben Söylesene… Elin başkasının elind...

Hasretin savurdu ğ u rüzgâra kar ş ı yazıyorum Yüzün zihnimde mahcup bakı ş ını resmediyorum Elimde kalem, sana senden daha güzel kurulacak bir cümle var mı? Bilmeden yazıyorum… Gözlerinin mavili ğ i aklımın odalarını hapsetti Bir gülü ş ünü, bir de gidi ş ini unutamıyorum… Sensizli ğ i dü ş ünmekten bitkin Seni dü ş lemekten halsizim! Sönmüyor sigaram ve yanmasın diye benim gibi Kibrit ta ş ımıyorum yanımda… Yoklu ğ unda sigara bile keyif vermiyor insana Ama yoklu ğ unda sevgilim Onunda payına sönmeden yanmak dü ş üyor Tıpkı benim gibi… Seni kaybetmek çok a ğ ır geliyor sevgilim Kokun burnumda, nefes alı ş ını hissediyorum Özlemin yaktı ğ ım sigaramın dumanı kadar yakınken Seni affedebilme ihtimalimden korkuyorum… Dermanım kalmadı, sigaram gibi sönmeden yanıyorum! Sırtımda gücümün yetmedi ğ i a ğ ırlı ğ ın Sırtımda hâlâ kanayan Ve hatırı sayılacak kadar derin izlerin Ayrılı ğ ın yükü omuzlarımda Seni hiçbir zaman affetmeyece ğ im, biliyorum! Sevgilim! Bazen tüm bildiklerimi unutmak is...

Yalanların döndürdü feleğimi, geleceğimdi benden çaldığın Acımadın! Umuda dair ne varsa içimde yerle bir ettin giderken... Yıkılan evin enkazı gibi, yığıldım sokak ortasında öylece kalakaldım Yalnızdım senden sonra ve her gece bir öncekinden daha sessiz Her günüm bir öncekinden daha anlamsız ve daha sensiz... İçimde kopan fırtınalar diniyor, zorlamıyorum artık kendimi gülmek için Gülmüyorum, tebessüm ediyorum mecbur kaldığımda Sende gelmiyorsun eskisi gibi aklıma Sensizliğin öğrettikleriyle kaldım baş başa…   Öğrendim! Seni düşünürken unutmayı Öğrendim! Seni aklımdan çıkaramadığım gecelerde uyumayı Öğrendim! Varlığına gerek duymadan seni sevmeyi Öğrendim! Kimseye hissettirmeden, acını içimde yaşamayı Öğrendim sensizliğin acısını, yokluğunla başa çıkmayı…   Bu kez kaybeden benim… Kaybedilen her savaştan sonra bir başka savaş başlar Çok şey öğretti mağlubiyetin! Hayal kurmayı bıraktım senden sonra… İstemeden, seni hayalime ortak ederim diye korktum Zihnimde gömülü karanlığından ...

Geçersin aynanın karşısına, boş bakarsın Kim bu adam? Tanımaya çalışırsın yüz hatlarını Çarpar gözüne ak düşmüş saçları Mağlup bakışları içini acıtır İçini çeken çocuk edasında büzülmüş dudakları Masum ve sakin... Gözleri dolu dolu! Yaşlar asılı kalmıştır o küçücük çukurda Daha dün neşeli, tebessüme razı Gamzeni dolduran gülüşün yanı başındaydı... Bakarsın aynaya kendinden bir şey göremezsin İncelersin en küçük detayı Senden geriye zerre kalmamış Karşında güvendiğin kadının eseri... Tanıyamadığın kendinle göz göze gelmekten kaçışın Sevdiğinin gözlerine bakmak için çırpınışın Aynalara küstüren kadına haykırışın İçine attıkların ve geçmişin sorunları Yarınlara kaygılı bakışlarında sevdiğin kadın! Gözünden bile sakındığın o kadın... Sebebi oldu geçip giden yılların! EfeIbıs MAR T 20,2024

Aklımı yıllardır benden alan sen değilmişsin gibi Aklım yetmedi mi? İşi ne kalbimin ellerinde? Defalarca kalbimi kıran sen değilmişsin gibi Avare etti sevgin, deli etti görmezden gelişin Ben en çok sen tarafından katledildim En çok sebepsiz gidişin acıttı En çok sen yaktın canımı… Şimdi kanadı kırık bir serçeyim Yüreğimi bırakmıştım avuçlarının içine Hayalini kurduğumuz yarınlarımız gelmeyecekse Bir sıkımlık canım var şimdi! Sımsıkı sar beni, razıyım kaderime Son nefesim kalsın ellerinde Benden sana kalan son iz! Benden sana son bir hediye… EfeIbıs

Yanan   bir ciğerim kaldı O da sönmek üzere Derdim büyük… Elimden dü şmeyen sigaram Aklımdan çıkmayan sen! Yorgunum… Çok yorgunum… Nasıl anlatılır ki yaşanan onca keder İnan anlatırdım kelimelerim yetse İnan gitmezdim, bir yolunu bilsem Dedim ya! Yorgunum, biraz da buruk... Gidiyorum! Sanma ki, bir senden gidiyorum… Hayat yolum zordu! Yağmur, çamur hiç eksik olmadı Kaptırdım kendimi, olması gerekenden fazlaydı süratim Gözümün önünden hiç gitmedi ki suretin… Gidiyorum! Dönüş yok ve bu bir kaza değildi… Kimseyi suçlayamam kendimden başka! Gidiyorum! Gücüm kalmadı... Hayatın çizdiği yolda ilerlemekti niyetim! Şu kısacık ömrümde yaşadıklarım Bana başka yol bırakmadı... Gidiyorum! Artık öylece sevmediğimi düşünebilir Artık sensiz yapabileceğime inanabilirsin… Ben öylece gidiyorum! Ben öyle sensizliğe adım adım yürüyor Ben öyle acılara yalınayak basıyorum… Öyle sert rüzgârlara karşı koyuyor Öyle hırçın dalgalara karşı yüzüyorum! Ben yağan yağmura aldırmıyor Sokağın en ücra köşesinde sırı...

Kötü geçen gecenin sabahında gelen güzel haberdin Geldiğin gibi ani oldu gidişin Hazırlıksız ve habersizdim İyi ki varsın derken, iyi düşünmeliydim Nankörlük moda şimdi Ederin bu kadarmış bilemedim!   Sen gibilerin değer yargısı olsaydı Kalmazdı bir semt isminde vefa! Adil olsaydı bu dünya! Fedakâr olan çeker miydi cefa? Sen gibiler sürebilir miydi sefa? Ne güzel anlatmış derdimi Neşet baba Ah yalan dünya… EfeIbıs Mart 20,2024

Etrafım karanlık örtüyle çevrili Sensiz geçen her anım, su almış bozuk bir saat gibi Camı buğulandı saatin, ne yelkovanı belli ne akrebi Bilemezler içimde büyüttüğüm seni Hiç kimse bilmesin! Sen de bilme sensizliğin bende ki eksikliğini...   Sonum karanlıklara gebe Seni ve aydınlığı, böyle delice severken hem de! Ben neyi sevdiysem, hep yokluğuyla sınandım Varsın dinmesin gözyaşım Sen yanımdayken, hep 19du benim yaşım! Elbet yokluğuna da alışırım...   Arkadaşlarım ‘değiştiğimi’ söylüyor demiştim, hatırladın mı? Onlar haklıydı! Bende farkındaydım, değişmiştim… Sana değer miydi? Sormayı bırak, düşüncesinden dahi uzaktım! Kendimle yüzleşmeye cesaretim yoktu, esaretim olmuştun! Değmeyeceğini bilmek, çok canımı acıtır diye sustum hep.. Sonunu bile bile, acıyı acıyla harmanladım Kendi sonumu, kendi ellerimle hazırlamıştım!   Yazıyorum çünkü, bu acıyı kimse yaşasın istemiyorum… Sen bile! Yalnızım çünkü, eksikliğini tamamlayamaz hiç kimse… Sen bile! Karanlığa alışmalıyım bi’an ön...

  Acılarımı paylaştıklarım bir bir gittiler Tekrar müsaade ettiklerim, affettiklerim neredeler? Dara düşmenin kırgınlığıyla yazıyorum bu gece İlk kez düştüğüm bu çukura yabancıyım Tecrübesizliğin zirvesinden bakıyorum hatalarıma Her anı dün gibi yakınımda Yalnızca anılar kaldı Gidenleri unutmak yakışırdı bana   Düşmem sandığım çukurdan yazıyorum Güvendiğim kim varsa, bıraktım arkamda Yalnızlığın dibini sıyırdım! Bu gece.. İyi niyetimi öldürdüm Ben de güzel olan her şeyi gömdüm toprağa Benliğimi kaybettim düştüğüm çukurda!   Bir gün düşersem, elimden tutan olur sandım Düşersem, en azından merak ederler sanmıştım Yanılmışım… Hiç beklemediğim insanları gördüm çukurun başında Yanlış insanlar biriktirmişim kendime… Herkesi kendim gibi sanmamın cezası Ağır olsa da boyun eğiyorum kaderime.. Vefa penceresi kapandı Ölen birinin kalemiyim Yitirdim artık benliğimi Meşru sayılmasaydı insanların kalleşliği Kalmazdı vefa sıradan bir semt ismi! Cinayetin arka sokağı sayılır, sırtımda ka...

Yürüdüğüm yolu küçümseme Önüm karanlık! Sonu yok bu yolun Korkmuyor yürüyorum Korkmuyorum artık eksikliğinden Yarınım yokmuş gibi Kıyamet kopacakmış gibi Sensizliğin üzerine yürüyorum! EfeIbıs

Ölümü aydınlık görüyorum Gecelerim puslu,   önümü göremesem de yürüyorum Sahtelik dolu aydınlıkta gözüm olmadı Önünü aydınlık görenlerden olmadım hiç! Manzaram griydi en iyi ihtimalle. Bazen… Siyaha bürünürdü gündüzüm Hasrettim   beyazın aydınlığına, Özlemekten yoruldum! Yarına kızgındım, bugün ne getirir bilmeden Yok ettiğim geleceğim   içimde yara kaldı! Öfkeliyim ve derdim kendimle! Karamsarlığım tercih değildi Bir yaşanmışlıklarım Bir de adanmışlıklarım karartmıştı gözlerimi! Kaygılı bakışlarım.. Mücadele ettim kendimle Onca yıl nasıl geçti anlamadım. Kabullenmekten başka yol bırakmadı zaman! Anladım! Yıllar acımıyor, acıtıyordu yalnızca! Kabullenmek   zayıflık mıdır? Asla! Sindiremiyorum yaşamı, üzüntü ve gözyaşını.. Sürekli değişen ruh halimi sevemiyorum! Olur olmaz sızlayan vicdanım? Onu asla affetmiyorum! Kabullenmek kötü müdür yani? Mücadeleden, kendimle savaşmaktan yoruldum! Zamanı tutamazken, zamansız kavgalarım mıydı iyi olan? İntiharı cebinde gezen benim...

Çıktığın bu yolda vicdanın bırakmaz peşini Vakit.. Mutlu insanlara bakıp içini çekme vaktidir Pişman olduğunda açtığın yaraları hatırla Bu yaralar sarılır sanıp kendini kandırma Günahlarım gündüzün, vebalim gecende saklı Çıkmaz sokakta kaldı hayallerim İhanetin yol bırakmadı Yaralarım kanarken gittin, kaldım karanlıkta Şimdi bu şehri aydınlatsan ne fayda?  Açtığın yaranın izleri çok derin Günahlarını biriktirdim, hepsi dün gibi aklımda! Mutluluk kelimesini unut artık Kirletme kelimeleri yalanlarınla Ah ettim unutmam yaptıklarını Kalmayacak yarınlar sana Senin için işlediğim günahlar senin boynuna... EfeIbıs OCAK 30,2024